Kefeni Bozulmamış Emanet

(Gizemli Çağrıların Peşinde)

Okula yeni başladığım o günlerde, evimizin altından gelen garip sesler vardı. Belki çocuk korkusudur diye düşünüyordum ama o gizemli sesler defalarca tekrarlandı. Evimiz, kışlak arazinin yamaçlarında olduğu için, altının yılan veya başka bir canlı barındırma ihtimali her zaman yüksekti. Ancak tuhaf olan şuydu; bu sesler genellikle evde yapayalnız kaldığım anlarda gelirdi. Aileme bahsettiğimde ise pek ciddiye almıyorlar, bunu çocukluk kuruntularıma veriyorlardı.

Yıllar geçti. O gizemli seslerle büyüyen çocuk, artık korkusuzca evin altına inip bakabilen bir yetişkindi. Çocukken beni dehşete düşüren çağrımlar tamamen kesilmişti. O günleri ben bile yaz sıcağında görülen bir serap gibi görmeye başlamıştım; büyümüştüm ve o hayalleri geride bırakmıştım.

Ne var ki, bu huzur uzun sürmedi. O gece başlayan kâbuslar silsilesi, beni çocukluk çağrılarından daha fazla ürküttü. Rüyalarımda, yüzünü asla seçemediğim, gölge misali bir figür beni sürekli evin altına sürüklüyor ve tek bir kelimeyi tekrarlıyordu: “Kazmalısın.” Bu rüyalar beni sadece korkutmuyor, aynı zamanda içimde bastıramadığım bir huzursuzluk yaratıyordu.

Bu rüyalar, artık sayısını unuttuğum bir sıklıkla tekrar etmeye başladığında, nihayet o kaçınılmaz gerçeği kabul ettim: Bu, basit bir bilinçaltı oyunu ya da çocukluk travması değildi. Bu, bir çağrıydı. Geceleri beni boğan o gölge, beni yirmi yıl önceki garip seslerin kaynağına, toprağın derinliklerine yönlendiriyordu. Artık zamanı gelmişti.

Kutsal Emanet

Artık rüyaların çağrısına karşı koyamıyordum. Bir gece vakti, elimde bir kazma ile o bodrum katına indim. Rüyadaki gölgenin işaret ettiği o köşeyi kazmaya başladım. İlk başta her yer kayalıktı, zorlanıyordum. Ancak yaklaşık bir metre derinlikte, toprağın altından insan eliyle düzgünce yontulmuş taşlar çıkmaya başladı. “İşte bu!” diye fısıldadım. Doğru yerdeydim. Bu taşları tek tek ayırarak bir buçuk metre daha indim ve zeminde bembeyaz, tertemiz bir beze rastladım.

Beyaz bezi daha net görebilmek için etrafını dikkatle kazdım. O an kalbim yerinden çıkacaktı. Bez, altındaki esrarengiz bir objeyi sarmalamıştı. Kendi başıma devam edemeyeceğimi anladığımda, durumu anlatıp yardım etmesi için arkadaşıma haber verdim. İkimiz birlikte bezi tamamen açtık. Gördüğümüz şeye ne inandık ne de anlam verebildik… Karşımızda, sapsağlam duran bir şehit cenazesi vardı. Sanki toprağın altında yüzyıllardır değil de, daha dün defnedilmiş gibiydi.

Şaşkınlığımız geçince, şehidin kıyafetlerini inceledik. O anda, göğüs cebinden zamanın yıpratamadığı, ancak tamamen sararmış ve eski olduğu belli olan bir mektup çıktı. Titreyen ellerle mektubu açtık. İçindeki el yazısı netti:

‘Bilinmeyen bir memleketin, bilmem hangi köşesindeki evimde yaşıyordum. Eğer bu topraklar uğruna canımı verirsem, bu mektubu aileme ulaştırın. Bilin ki, oğulları vatanı için şehit oldu.’

Mektuptaki vasiyeti okuduktan sonra, şehidin diğer eşyalarını da inceledik. Bir de çelik matara ve yanında, tek atımlık eski bir savaş tüfeği vardı. O an anladık ki, bu bir defin değil, toprağa bırakılmış bir vasiyetin kalıntılarıydı.

Vefanın Yolculuğu

Böylesi olağanüstü ve tarihi bir bulguyu kendimiz çözemezdik. Derhal jandarmayı arayarak durumu bildirdik. Kısa süre sonra ekipler köye ulaştı. Evimizin altı, bir anda olay yeri inceleme alanına dönüştü. Takip eden günlerde, arkadaşımla birlikte jandarmaya ayrıntılı şahitliğimizi verdik. Artık gizemli çağrıların sırrı bir köy meselesi olmaktan çıkmış, ulusal bir tarihin parçası haline gelmişti.

Jandarma olayı devraldıktan sonra, günler süren bir sessizlik yaşandı. Şehidin kimliği mektuptaki ipuçları sayesinde tespit edilmiş ve cenaze, memleketine ulaştırılarak devlet töreniyle defnedilmişti.

Bir öğleden sonra, jandarma komutanı beni aradı: “Hemen karakola gelmen gerekiyor.” Gittiğimde, komutanın elindeki küçük kâğıt parçasını bana uzattı. Bu, şehidin ailesinin yaşadığı köyün adresiydi. Ardından ekledi: “Bu bir rica değil. O aile seni bekliyor. O mektubun hikayesini tamamlamak için oraya gitmen gerekiyor.” Adres uzaktı ama tereddüt etmedim. Bu, kişisel bir borçtu.

Büyük bir merak ve görev bilinciyle yola çıkmaya karar verdim.

Kaderin Mührü

Jandarmadan aldığım adrese ulaştığımda, içimde hem bir hüzün hem de tamamlanmışlık hissi vardı. Şehidin köyüne vardım ve kapılarını çaldım. Beni içeri aldılar. Evin ortasında, gözlerinde asil bir keder taşıyan yaşlı bir kadın oturuyordu. Beni alnımdan öptü ve sesi titreyerek konuştu:

“Gel evladım… O babamın cenazesini bulan sensin ha? Onu son haliyle gören de sensin.”

Kadın anlatmaya başladı. “Babam askerlik vazifesine gittiği zamanlar şehit olmuştu. Haberi geldiğinde dünyamız yıkıldı, ancak savaş koşulları nedeniyle naaşını memleketimize gönderememişler.” Gözleri uzaklara daldı. “Ben babamı hiç tanıyamadım. Şimdi, bunca yıl sonra, senin sayende babamı son defa, bir kefen lekesi bile olmadan görebildim. Allah senden razı olsun evladım.”

Kadın merakla sordu: “Peki bu kutsal görev sana nasıl nasip oldu, ey evladım?”

Ben de çocukluğumdan beri yaşadığım o gizemli anları anlattım. “Küçüklüğümden beri, evimizin altından gizemli sesler duyardım. Belki de günahsız kalbimle onun orada olduğunu hissediyordum. Büyüyünce sesler kesildi ama rüyalar beni çağırdı. Sonunda kazmaya karar verdim. Üzerine evimiz inşa edilmişti, ama o çağrı hiç bitmedi.”

Yaşlı kadın gülümsedi. O an gözlerindeki keder, derin bir anlayışa dönüştü. Söylediği son cümle, hikayenin tüm gizemini çözüyordu:

“Bu memlekette o kadar şehit verdik ki, kanı akmayan ne bir karış toprak kaldı, ne de bilinmeyen bir mezar. İnan ki, şu an üzerine bastığımız bu topraklarda biz yaşayalım diye şehit düşüp kaybolmuş nice kahramanımız var.”

Yaşlı kadın son cümlesini bitirdiğinde, içimde büyük bir huzur hissettim. O gün gizemli çağrıların anlamını tam olarak kavramıştım. Ben, sadece bir hazine değil, bir kahramanın vasiyetini ve kaderimi bulmuştum.

Peki ya sonra ne mi oldu?

Aileyi ziyaretlerim devam etti. Yaşlı kadının, şehidin kızının, benim yaşlarımda bir torunu vardı. Kader, bizi o kutsal emanetin peşinde bir araya getirmişti. Nasip oldu, onunla hayatlarımızı birleştirdik. Belki de o şehidimiz, toprağın altında yüzyıllarca beklerken, ailesine getirdiğimiz vefadan sonra, bize bu şekilde bir ikinci hediye sunmuştu. Evimizin altındaki gizemli çağrımlar, meğerse bizi birbirimize götürecek, kaderimizi mühürleyecek kutsal bir işaretmiş.